ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΕΙΝΑΙ ενα δυναμικό μέσο όπου αυτό που ετοιμάζεσαι να δημοσιεύσεις τώρα μπορεί να έχει μπαγιατέψει σε μια ώρα. Κάπως έτσι την πάτησα κι εγώ. Άλλα σχεδίαζα να γράψω, άλλα είχα γράψει μέχρι χθες και άλλα τελικά δημοσιεύω, υπό το βάρος των εξελίξεων των τελευταίων ωρών. Με είδηση της τελευταίας στιγμής ότι άφησε στα κρύα του λουτρού τον Πανθρακικό ο κόουτς Γεωργιάδης για να πάει στον Πανσερραϊκό, αν και λίγες ώρες πριν, απαντώντας ακριβώς σε ερώτηση για αυτό το θέμα, έλεγε ότι… φοράει παντελόνια, τιμάει συμβόλαια κλπ. Πάντως, δεν είναι η πρώτη φορά που κάνει κάτι τέτοιο ο συγκεκριμένος κόουτς. Πριν ενάμισι χρόνο είχε αφήσει τον Καμπανιακό για χάρη του Βόλου του Μπρούκλιν, έχοντας πάντως εξασφαλίσει την παραμονή για την ομάδα της Χαλάστρα. Αξίζει να γνωρίζετε πάντως ότι από την μεταγραφή Γεωργιάδη (γιατι ουσιαστικά περί μεταγραφής πρόκειται) θα βάλει στο ταμείο της χρήματα και η ομάδα της Κομοτηνής. Στην πιάτσα λένε ότι ο Πανθρακικός είχε βάλει ρήτρα 20.000 ευρω στο συμβόλαιο με τον κόους και οι Σερραίοι προτίθενται να την πληρώσουν για να εξασφαλίσουν την αποδέσμευση Γεωργιάδη, ώστε αυτός από το προσεχές Σουκου κιόλας να κάθεται στον πάγκο τους έναντι ετησίων απολαβών 85.000 ευρώ. Περίπου 50.000 λέγεται ότι έπαιρνε στον Πανθρακικό. Εφορία δεν είμαι, αλλά αυτά τα ποσά ακούστηκαν στη πιάτσα και αν ειναι πράγματι έτσι, αφενός δικαιολογώ τον κόουτς και ας έχουν αρχίσει αρκετοί οπαδοί τα βρισίδια για τη συμπεριφορά του, αφετέρου δεν αποκλείω κόντρα στα όσα λέγονται και αφήνονται να εννοηθούν, οι ιθύνοντες της πράσινης ΠΑΕ να έσπευσαν να τον στείλουν και με κορδελίτσα στην κόκκινη. Άλλωστε διάδοχη κατάσταση υπάρχει.
ΤΡΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ πλέον για τον πάγκο του Πανθρακικού με πρώτο – πρώτο αυτό του Ζόραν Στοΐνοβιτς που είναι ουσιαστικά Κομοτηναίος αλλά και πρώην κόουτς της ομάδας, αλλά είχε απομακρυνθεί ξαφνικά πριν ένα χρόνο παρά ένα αήττητο σερί 35 αγώνων που έτρεχε επειδή (λένε οι κακές γλώσσες ότι) υπήρξε ένας τσακωμός με τον γυμναστή της ομάδας που έχαιρε μεγαλύτερης εκτίμησης απο την ιδοκτησία, μέχρι που λιγο καιρό μετά κούνησε κι συτός μαντίλι. «Λύνονται αυτά, σε όλες τις οικογένεις συμβαίνουν», μου λέει πηγή μου στην ομάδα (που θα ήθελε πολύ να κόψει από τη ρίζα τους αυτές τις γλώσσες, τις κακές). Το ίδιο πρόσωπο μου είπε ότι δεν βλέπει να υπάρχει οποιοδήποτε ζήτημα και με το συμβόλαιο του Ζόραν με την Καβάλα, καθώς «μπορεί εύκολα να σπάσει όπως έσπασε και του Γεωργιάδη – και να μας λένε και ευχαριστώ οι Καβαλιώτες». Εναλλακτικά πάντως, υπάρχει ελεύθερος στην πιάτσα ο Νίκος Κεχαγιάς που μου λένε ότι ήταν το πρώτο όνομα που έπεσε στο τραπέζι και θα είχε ήδη κλείσει αν δεν υπήρχε και η προοπτική του Ελληνοσέρβου (βασικά Σέρβου τον οποίο κάναμε Έλληνα και δη Κομοτηναίο). Τρίτος και απόλυτο αουτσάιντερ ο Γιάννης Αποστολίδης, αλλά αν έπρεπε να ποντάρω κάπου τα λεφτά μου θα ήταν αυτός, αν και ως το μεσημέρι τηλεφώνημα δεν είχε λάβει κανείς από τους τρεις.
* * * * *
ΟΜΟΛΟΓΩ ΟΤΙ ΜΕ συγκλόνισε η απώλεια του Μάνου Γαβριηλίδη. Οσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολείται με αυτό το σπορ (της δημοσιογραφίας εννοώ, για να μην παρεξηγηθώ), τον θυμάμαι να είναι πρόεδρος. Πρόεδρος της ΕΠΣ Θράκης. Για αυτό και πραγματικά, έπαθα σοκ όταν είδα χθες να γράφουν τα ρεπορτάζ του ThrakiSportS και να επιβεβαιώνεται και από το σχετικό κηδειόχαρτο, ότι ο εκλιπών ήταν μόλις 74 ετών. Τον είχα για πιο μεγάλο.
ΣΧΕΔΟΝ ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΕ χρόνια πρόεδρος και άλλα δέκα πιο πριν ως αντιπρόεδρος του Βασίλη Γουλιμάρη, αυτού που αποκαλούσαν όλοι στην Κομοτηνή «αιώνιο πρόεδρο» μέχρι να τον διαδεχθεί ο Μάνος, είχε χτιστεί ένας μύθος γύρω από το όνομά του. Οι εχθροί του κατήγγειλαν ότι δεν είχε πτυχία, ότι ήταν ένας απλός… καφετζής, ότι δεν είχε τις γνώσεις να διοικεί. Αυτός ο «αμόρφωτος» λοιπόν κατάφερε όχι απλά να γίνει ο μακροβιότερος πρόεδρος στη Θράκη αλλά σε οποιαδήποτε Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων στη χώρα, αφού είχε εκλεγεί λίγους μήνες πριν τον Τζώρτζογλου του Ηρακλείου, που κατέχει πλέον τα σχετικά πρωτεία. Κυρίως όμως, χάρη στο ποδόσφαιρο, ο Μάνος κατάφερε να γυρίσει ολόκληρο τον κόσμο και να κάνει πολλούς να τον ζηλεύουν, με τα ταξίδια σε Βραζιλία το 2014 και Αυστραλία δύο χρόνια μετά, συνοδεύοντας την Εθνική Ομάδα Ανδρών, να είναι ίσως τα σημαντικότερα που είχε να επιδείξει σε ένα άλμπουμ πολλών αναμνήσεων από τα γήπεδα όλου του πλανήτη.
ΠΡΙΝ ΦΤΑΣΕΙ ΒΕΒΑΙΑ να συνοδεύει την Εθνική Ανδρών ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, έχοντας μάλιστα και την ιδιότητα του Αντιπροέδρου στα χρόνια της προεδρίας του Γκιρτζίκη, ο Μάνος Γαβριηλίδης είχε μακρύ παρελθόν στις Εθνικές Ομάδες Νέων και Παίδων, ήδη από τα πρώτα χρόνια της ενασχόλισής του με τα κοινά της ΕΠΟ. Για αυτό και γνώριζε από πιτσιρίκια τους παίκτες που διαδέχθηκαν την χρυσή φουρνιά του 2004 και για αυτό όλοι τον εκτιμούσαν και τον σεβόντουσαν – αρκετοί μάλιστα του είχαν δωρίσει φανέλες τους με την Εθνική αλλά και τις ομάδες τους, που θα τις ζήλευε και ο Φλέκας του «Γαλανόλευκου Φάρου», που έχει δημιουργήσει σχετικό μουσείο στα Χανιά. Οι φανέλες αυτές κοσμούσαν το καφενείο που είχε στον πεζόδρομο απέναντι από τη Νομαρχία Ροδόπης, αλλά με δεδομένο ότι το είχε πουλήσει πριν δυο – τρία χρόνια, δεν ξέρω που βρίσκονται τώρα, ούτε τι θα απογίνουν, αφού αγνοώ αν θα εκτιμήσουν την αξία τους όσοι θα κληθούν τώρα να διαχειριστούν αυτήν την ανεκτίμητη για κάποιους περιουσία.
Ο ΜΑΝΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ ήταν ο βασικός λόγος που διάφορες μικρές κυρίως Εθνικές έρχονταν κυρίως στα μέσα και τα τέλη της δεκαετίας του 2000 στην Ροδόπη και έπαιζαν τότε ακόμα και επίσημους αγώνες όχι μόνο στην Κομοτηνή, αλλά και στις Σάπες. Πριν ασχοληθεί με τα κοινά του ποδοσφαίρου είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αγαπημένο του Πανθρακικό, όντας κάτι σαν γενικός αρχηγός ήδη από την δεκαετία του ’80. Ευτύχησε να τον δει να ανεβαίνει και να πρωταγωνιστεί μάλιστα για μια δεκαετία στην Super League, τα ίδια χρόνια που και ο ίδιος αναρριχήθηκε στα υψηλά κλιμάκια της ΕΠΟ, πράγμα που μάλλον μόνο τυχαίο δεν ήταν. Πριν φτάσει εκεί, είχε αναλάβει υπό την… προστασία του το νεαρό φοιτητή τότε στη Νομική Κομοτηνής Μάκη Γκαγκάτση αλλά και την συμφοιτήτριά του Δόμνα Τσιώνη, δηλαδή τον νυν πρόεδρο και την νυν εκτελεστική γραμματέα της ΕΠΟ, που «όχι άδικα» τον είχαν αποκαλέσει ως «πνευματικό τους πατέρα». Ωστόσο, όταν οι δύο αναρριχήθηκαν στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο Μάνος Γαβριηλίδης επέλεξε να αποσυρθεί διακριτικά από το προσκήνιο της ΕΠΟ, όχι όμως και από το παρασκήνιο, ούτε και από την προεδρία της ΕΠΣ Θράκης, την οποία παρά τις περί του αντιθέτου προγενέστερες δηλώσεις του, διεκδίκησε και ουσιαστικά άνευ αντιπάλου ξανακέρδισε μόλις τον περασμένο Μάρτιο.
Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ αδιαμφισβήτητα μεγάλη για το ποδόσφαιρο της Ροδόπης, συμπεριλαμβανομένου φυσικά του Πανθρακικού. Επί πολλά χρόνια ήταν ο «Θρακάρχης», ήταν δηλαδή για το ελληνικό ποδόσφαιρο ό,τι δηλαδή ήταν για το ίδιο διάστημα ο Ευριπίδης Στυλιανίδης στη πολιτική: ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης σε τοπικό επίπεδο, που κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την εξουσία του τοπικά αλλά και τις προσβάσεις που διέθετε κεντρικά, για αυτό και κάποιοι χαριτολογώντας τον ονόμαζαν «Μάο Τσε Τουνγκ», αν και καμία σχέση δεν είχε ιδεολογικά με τον άλλοτε ηγέτη της Κίνας. Σε τοπικό επίπεδο, ο μόνος που επί πολλά χρόνια του πήγαινε κόντρα ήταν ο Μιχάλης Κακουλίδης, με τον οποίο αρκετοί δεν το γνωρίζουν και ίσως δεν το υποπτεύονται καν με δεδομένο το μεταξύ τους ξεκατίνιασμα, αλλά είχαν και… συγγένεια, καθότι μπατζανάκηδες. Στις τελευταίες εκλογές πήγε να του βγει απέναντι ο Πέτρος Ζωγράφου, αλλά και αυτός πριν καν φτάσουμε στις εκλογές, συνθηκολόγησε, με αποτέλεσμα τελικά στις αρχαιρεσίες του περασμένου Μαρτίου να λάβει σε μυστική ψηφοφορία 20 ψήφους σε σύνολο 20 σωματείων, ούτε ένα άκυρο, ούτε ένα λευκό.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ για πολλούς τι μέλει γενέσθαι με την διαδοχή του, αφού γεγονός είναι ότι δεν δείχνει να την είχε προετοιμάσει και να είχε δώσει «δαχτυλίδι» σε κάποιον, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Μέχρι και πριν έναν χρόνο στην Ομοσπονδία ακουγόταν πιο πολύ ο Πάνος Τσολάκης, που συνήθως τον συνόδευε στις συνεδριάσεις της ΕΠΟ στην Αθήνα, αλλά προς έκπληξη πολλών, δεν κατέθεσε καν υποψηφιότητα στις τελευταιες εκλογές. Ετσι αν θα μου ζητούσατε να ποντάρω σε κάποια ονόματα, αυτά θα ήταν του γουγου Κωνσταντίνου Βληγορούδη, του Βαγγέλη Χατζητουλούση και του πρώην μετόχου και γενικού αρχηγού του Πανθρακικού Χάρη Μαυρομάτη, αλλά σε κάθε περίπτωση, κανείς τους δεν διαθέτει στους κύκλους των παραγόντων το εκτόπισμα που διέθετε ο μακαρίτης και που σταδιακά έχουν αρχίσει να αποκτούν ο πρόεδρος της ΕΠΣ Έβρου Παντελής Χατζημαρινάκης (που θεωρείται διάδοχος του Γαβριηλίδη ως «Θρακάρχης»), ο πρόεδρος της ΕΠΣ Ξάνθης Γιάννη Δαλακούρας (που αθόρυβα δείχνει να αναρριχάται στην Ομοσπονδία) και οι ανατολικομακεδόνες Γιώργηδες, ο Χατζησαρόγλου της Δράμας και ο Πριονίδης της Καβάλας.
* * * * *
ΥΠΟ ΑΛΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ η κηδεία του Μάνου Γαβριηλίδη θα έφερνε δεκάδες παράγοντες του ποδοσφαίρου στην Κομοτηνή το μεσημέρι της Τετάρτης, για τον τελευταίο ασπασμό στον εκλιπόντα. Ωστόσο εκείνη την ώρα που θα διεξάγεται η κηδεία του, η Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου θα πετάει με πτηση τσάρτερ για το Βελιγράδι, από όπου ξεκινά την Πέμπτη τη νέα προσπάθειά της στο Nations League. Αν κρίνω από το τι συνέβαινε στις προηγούμενες τέτοιες αποστολές, σε αυτά τα ταξίδια μετέχει και ο πρόεδρος Μάκης Γκαγκάτσης και η τσέο Δόμνα Τσιώνη και φυσικά ο Χατζημαρινάκης του Έβρου που έχει αναλάβει και αρμόδιος από την ΕΠΟ για την Εθνική Ανδρών, καθώς και ο Δαλακούρας της Ξάνθης και φυσικά Τοροσίδης, Γκοδόλιας κλπ. Συνεπώς πολύ φοβάμαι ότι σε επίπεδο επωνύμων, πιο πολλά θα είναι τα στεφάνια παρά οι παρουσίες, αν και δεν θα απέκλεια να δούμε τον Βασίλη Γκαγκάτση (πατέρα του Μάκη που αποκάλεσε «πνευματικό πατέρα» τον Μάνο) και τους Γιώργο Γκιρτζίκη και Χρήστο Καραβασίλη, τον πρώην πρόεδρο και ταμία της ΕΠΟ, που άλλωστε είναι Θρακιώτες, από την Ξάνθη ο ένας, από την Αλεξανδρούπολη ο άλλος.
ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ πριν αξίζει να σας πω ότι ο Γκιρτζίκης έκανε μια ηχηρή επανεμφάνιση. Η στήλη τον εντόπισε στην γιορτή που οργάνωσε η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία στο Avenue της Θεσσαλονίκης, δίπλα από το Μακεδονία Παλάς, για την συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυσή της. Ο πρόεδρος Μάκης Γκαγκάτσης, που αξίζει να σημειωθεί οτι φλερτάρει με την μεταπήδηση στην πολιτική αφού λέγεται ότι δέχεται ασφυκτικό πρέσινγκ από τον Τσίπρα για να στελεχώσει τα ψηφοδέλτια της ΕΛΑΣ, φρόντισε για μια λαμπερή γιορτή, στην οποία μάλιστα έδωσε το παρών και η ηγεσία της UEFA. Σε αυτήν την γιορτή λοιπόν κλήθηκαν και όλοι οι πρώην πρόεδροι, άρα και ο Γκιρτζίκης, τον οποίο κάποια στιγμή η στήλη εντόπισε να βρίσκεται μαζί με τους αλλους τρεις Ξανθιώτες που είχαν προσκληθεί και παραβρέθηκαν στην εκδήλωση, τον αθλητικό διευθυντή της Εθνικής Ανδρών Βασίλη Τοροσίδη, τον πρόεδρο της ΕΠΣ Ξάνθης Γιάννη Δαλακούρα και τον γενικό της γραμματέα Κωνσταντίνο Μπάτζιο. Στην ίδια εκδήλωση από τον Εβρο παραβρέθηκαν ο πρόεδρος Παντελής Χατζημαρινάκης και η γραμματέας Αποστολία Φωτακάκη, ενώ έλαμψε δια της απουσίας της η ΕΠΣ Θράκης με αρκετούς μάλιστα παράγοντες να αναρωτιούνται «που είναι ο Μάνος». Μια εβδομάδα μετά, όλοι έμαθαν δυστυχώς με τον χειρότερο τρόπο την αιτία της απουσίας του. Τότε ο Μάνος ήδη βρισκόταν στο νοσοκομείο και έδινε τη μάχη για να κρατηθεί στη ζωή.
ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ στα της εκδήλωσης της γιορτής της ΕΠΟ όμως, να σας πω ότι εκτός από παράγοντες της UEFA και των ΕΠΣ, στο «Avenue» παραβρέθηκαν και εκπρόσωποι από όλες τις ΠΑΕ (με πιο ηχηρή την παρουσία του Μάριου Ηλιόπουλου που είχε τάξει κάποτε ένα εκατομμύριο στην ΕΠΟ για να δοθεί στις ΕΠΣ, έλαβε και ευχαριστήριο για αυτό αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά ότι αυτό διατέθηκε). Επίσης, είχαμε δυο υπουργούς, τον Βρούτση και τον Καλαφάτη, αλλά και τον δήμαρχο Αγγελούδη. Προσκλήθηκε και τιμήθηκε η ομάδα του Euro 2004 (μάλιστα όταν κλήθηκε ο Ζαγοράκης να παραλάβει σχετικό βραβείο τους ανέβασε όλους επάνω, όσους τουλάχιστον ήταν κάτω, γιατί οι «δικοί» μας Ντέμης, Βρύζας, Βενετίδης απουσίαζαν). Μαθαίνω ότι είχε κληθεί και ο Ρεχάγκελ, αλλά έκανε μια επέμβαση πρόσφατα και οι γιατροί του απαγόρευσαν οποιαδήποτε μετακίνηση με αεροπλάνο. Ηταν όμως ο διάδοχός του Φερνάντο Σάντος, ο οποίος θυμίζω ότι πριν 10 χρόνια αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης με την Πορτογαλία του Ρονάλντο.
ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ παραβρέθηκαν και λίγοι (και καλοί) δημοσιογράφοι, οι περισσότεροι στελέχη σε κανάλια και μιντιακούς ομίλους, όπως ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΜ-Θ Γιάννης Βοΐτσίδης, ο αντιπρόεδρος του ΠΣΑΤ Μάνος Σταραμόπουλος, ο διευθυντής του αθλητικού τμήματος της ΕΡΤ Γιάννης Δάρας, ο ιδρυτής του Σπορ FM Χρήστος Σωτηρακόπουλος, ο Μιχάλης Τσόχος και ο Βάιος Τσούτσικας από τον όμιλο του Σκάι, ο Γιάννης Γιαγκίνης του Euronews, ο Βαγγέλης Μπραουδάκης που είναι διευθυντής Τύπου στον υπουργό Βρούτση και οι βορειοελλαδίτες Γιώργος Τραπεζανίδης, Νίκος Πετρουλάκης, Γιώργος Μπούζος, Σταύρος Σουντουλίδης, Γιώργος Μίνος και Κώστας Βασιλόπουλος. Και φυσικά ο Ανδρέας Δημάτος από την UEFA και τα στελέχη του γραφείου Τύπου της ΕΠΟ.
* * * * *
ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ και για δέκα μέρες θα κυριαρχει στα της εγχώριας ποδοσφαιρικής επικαιρότητας η Εθνική Ανδρών, που παίζει διαδοχικά με Σερβια έξω, Γερμανία έξω, Ολλανδία στην Τούμπα και Γερμανία επίσης στην Τούμπα, να σας πω οτι θα υπάρχουν πολλά και ενδιαφέροντα θρακιώτικα θεματάκια που το ThrakiSportS για άλλη μια φορά θα καλύψει δια ζώσης. Δεν είναι μόνον ο Καρέτσας που κλήθηκε παρά την πρόσφατη κατάρρευσή του με την Ντόρτμουντ, ο Χατζημαρινάκης που είναι σταθερά αρχηγός της αποστολής, ο Τόρο που έχει ρόλο αθλητικού διευθυντή, ο Γκοδόλιας που είναι επικεφαλής γιατρός, ο φυσικοθεραπευτής Βαλάντης Χατζηγιάννης αλλά και ο Δαλακούρας, που όπως σας είπα θα μετέχει (εκτός απροόπτου) της αποστολής. Είναι κυρίως το γεγονός ότι σταθερά ανά την Ευρώπη σπεύδουν να συμπαρασταθούν στην Εθνική Θρακιώτες της διασποράς, τους οποίους πάντα εντοπίζει το ThrakiSportS και σας μεταφέρει τις ιστορίες τους. Πόσω μάλλον τώρα που θα παίξει στην Γερμανία, εκεί όπου έχουν μεταναστεύσει όχι απλά εκατοντάδες αλλά ίσως και χιλιάδες συμπατριώτες μας.
ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙΤΕ τι εννοώ, ο αγώνας της προσεχούς Κυριακής θα γίνει στο Άουγκσμπουργκ. Είναι μια μικρή σχετικά βαυαρική πόλη, που επελέγη για το πρώτο εντός έδρας ματς της Νασιοναλμανσάφτ με τον Κλοπ στον πάγκο επειδή (φαντάζομαι) οι Γερμανοί ήθελαν να βρουν έναν εύσχημο τρόπο για να μην παίξουν εκτός έδρας. Το γήπεδο είναι μικρό, τα 2.000 εισιτήρια της ελληνικής κερκίδας εξαντλήθηκαν μέσα σε δυόμισι ώρες και όλοι μου λένε ότι αν πχ το ματς γινόταν στην Αλιάνζ Αρένα της Μπάγερν, όχι απλά θα γεμίζαμε με 10.000 άτομα την γαλανόλευκη κερκίδα αλλά οι πολυμήχανοι Έλληνες θα έβρισκαν τρόπο να πάρουν και άλλα εισιτήρια μέσα στους Γερμανούς και να τους καταστήσουν φιλοξενούμενους στο σπίτι τους. Άλλωστε οι Βαυαροί από προχθές ζουν και στον αστερισμό του… Oktoberfest με την μπίρα να ρέει άφθονη, έχουν και διάφορά πολιτικά ντράβαλα από την άλλη με την άνοδο της Ακροδεξιάς στα Ανατολικά και της Αριστεράς στην πρωτεύουσα Βερολίνο, πού χρόνος για μπάλα (λέμε τώρα).
ΤΟ ΑΟΥΓΚΣΜΠΟΥΡΓΚ ΛΟΙΠΟΝ, για να επανέλθω σε αυτό για το οποίο ξεκίνησα να σας λέω (αλλά ως συνήθως παρεκτράπην της πορείας και ξεφυγα), εκτός όλων των άλλων, αποτελεί και τον τόπο γέννησης και μόνιμης κατοικίας του μοναδικού Θρακιώτη (δώστε έμφαση στο φύλο, Θρακιώτη είπα, όχι Θρακιώτισσας, μην έχουμε παρεξηγήσεις με την Πηγή Δεβετζή) που έχει κατακτήσει μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες – και μάλιστα όχι μόνο μία αλλά δύο φορές. Ο λόγος για τον Σιδέρη Τασιάδη, κορυφαίο πρωταθλητη του κανόε καγιάκ, ο οποίος αναδείχθηκε ασημένιος στο Λονδίνο το 2012, χάλκινος στο Τόκιο το 2021, οριακά έμεινε εκτός βάθρου σε Ρίο και Παρίσι το 2016 και το 2024 αντίστοιχα, ενώ σκοπεύει να φτάσει μέχρι και το Λος Άντζελες σε δυο χρόνια και μετά να κρεμάσει το κουπί του. Αν δεν τον γνωρίζετε, δεν σας κακολογώ. Ολες αυτές τις επιτυχίες δεν τις έχει καταφέρει με τα χρώματα της Ελλάδος αλλά με αυτά της Γερμανίας, όπου μετανάστευσαν οριστικά οι γονείς από όταν ήταν 10 ετών. Όμως είναι βέρος Θρακιώτης, βέρος Εβρίτης για την ακρίβεια. Ο πατέρας Τάσος είναι από τα Κόμαρα, η μητέρα Μαρία από την Ζώνη, ο ίδιος πρωτοπήγε σχολείο στον Έβρο. Ο ίδιος είχε προκαλέσει σάλο στην Ελλάδα όταν είχε δηλώσει το μακρινό 2012 στον Γιάννη Γιαγκίνη ότι αισθάνεται Γερμανός και ότι θα ήταν ασέβεια προς την χώρα του να ανεβάσει στο βάθρο οτιδήποτε άλλο πέρα από την γερμανική σημαία. Κάτι μου λέει ότι την Κυριακή ο Τασιάδης θα είναι παρών στο γήπεδο του Άουγκσμπουργκ και μάλιστα όχι σε οποιαδήποτε θέση αλλά στα επίσημα. Με γερμανικό κασκόλ και γερμανική φανέλα, αφού όπως είχε δηλώσει προ 14ετίας, δεν αισθάνεται καθόλου Έλληνας παρά μόνο Γερμανός.
ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΕΡΚΙΔΑ όπως προανέφερα θα έχουμε δυο χιλιάδες άτομα, κυρίως μετανάστες που αισθάνονται το ακριβώς αντίθετο. Πρωτίστως Έλληνες, που φιλοξενούνται στην Γερμανία. Γκασταρμπάιτερς που ελπίζουν σε ένα καλό αποτέλεσμα, ώστε Δευτέρα πρωί να πάνε με ψηλά το κεφάλι στις δουλειές τους. Και όπως προανανέφερα, πολλούς Θρακιώτες. Αλλωστε από την Γερμανία πάντα βρίσκουμε τουλάχιστον 10-15 Θρακιώτες που ταξιδεύουν ανά την Ευρώπη για να στηρίζουν την Εθνική, η οποία είχε πάνω από 20 χρόνια να αγωνιστεί σε γερμανικό έδαφος. Συγκεκριμένα, από το 2005 και το Κονφεντερέισονς Καπ, τότε που η Ελλάδα είχε αγωνιστεί ως πρωταθλήτρια Ευρώπης κόντρα στην Βραζιλία στην Λειψία και κόντρα σε Ιαπωνία και Μεξικό στην Φρανκφούρτη. Τότε το γήπεδο είχε γεμίσει από Έλληνες και ανάμεσά τους πολλούς Θρακιώτες, όπως είχε καταγράψει τότε για λογαριασμό του «Παρατηρητή της Θράκης» ο απεσταλμένος της εφημερίδας στην Γερμανία Γιάννης Γιαγκίνης. Οχι μόνο που μέναν μόνιμα στη Γερμανία αλλά και κάμποσους που είχαν ταξιδέψει από την Ελλάδα. Τότε η κρίση δεν είχε έρθει, ζούσαμε στην παραζάλη της κατάκτησης του Euro και της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων, φάνταζε μια καλή και όχι πολυέξοδη ευκαιρία να πεταχτεί κάποιος καλοκαιράκι ως την Γερμανία να δει τα ματς και να κάνει παράλληλα και μίνι διακοπές.
ΕΠΕΙΔΗ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΝ ΓΙΑΓΚΙΝΗ τον ξέρω χρόνια (αυτός με έφερε άλλωστε εδώ, πριν αποφασίσει να αφήσει ο ίδιος τα πεζά θρακιώτικα και να γίνει… «Happy Traveler», έχοντας ταξιδέψει μέσα σε έναν χρόνο από ΗΠΑ μέχρι Ιαπωνία και από Σκωτία και Φινλανδία μέχρι Δανία και Ουγγαρία, μόνο στην Θράκη δεν τον βλέπουμε πλέον), τον θυμάμαι να μου λέει ιστορίες επί ιστοριών για εκείνη την δημοσιογραφική αποστολή του 2005. Ενα κομμάτι είχε να κάνει με όσους δημοσιογράφους συμμετείχαν, που κάποιοι δεν ήταν καν δημοσιογράφοι. Ενα άλλο με τα μέτρα ασφαλείας, σε μια εποχή που ήταν νωπές οι μνήμες ακομα από το μπαράζ τρομοκρατικών επιθέσεων με αποκορύφωμα την 11η Σεπτέμβρη. Ενα άλλο, πιο ανάλαφρο, με τις νυχτερινές ενασχολίσεις των φιλάθλων στις πόλεις όπου έπαιζε η Εθνική Ομάδα (αγαπημένο θέμα συζήτησης για κάθε αποστολή του). Κυρίως όμως με την λαχτάρα των ομογενών, έναν χρόνο μετά την κατάκτηση του Euro, να αποθεώσουν τους διεθνείς, όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στο ξενοδοχείο.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ωστόσο είναι η περιγραφή του για μια ομάδα φίλων από την Αλεξανδρούπολη και την Ξυλαγανή που είχε συναντήσει έξω από το ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει η Εθνική Ομάδα στην Φρανκφούρτη. Ενα από τα παιδιά που ειχε συναντήσει ήταν… ανιψιός της εκδότριάς του στον «Παρατηρητή της Θράκης», οπότε είχε να γράψει ουσιαστικά στόρι για συγγενή της αφεντικίνας του. «Πήρες κανά μπόνους για αυτό;», τον είχα ρωτήσει. Γέλασε και αφού μου είπε κάτι γαλλικά (του στυλ θα σου λεγα τί πήρα), πήρε το σοβαρό ύφος του και μου απάντησε: «Το μπόνους ήρθε μερικές μέρες μετά. Ήμουν στην εφημερίδα πίσω από την Καλκάτζα και μπήκε ένας ηλικιωμένος κύριος. Ο ίδιος έμενε στην Αλεξανδρούπολη αλλά είχε πάρει το αμάξι και είχε έρθει ως την Κομοτηνή, χωρίς να προηγηθεί κάποια ενημέρωση, γιατί ειχε μιλήσει με τον εγγονό του, που έμενε μόνιμα στη Γερμανία και του είχε πει ότι τον είχα συναντήσει, του είχα πάρει συνέντευξη, τον είχα βγάλει φωτογραφίες και θα δημοσιεύονταν στην εφημερίδα. Ε, λοιπόν ο παππούς ήρθε να αγοράσει καμια δεκαριά εφημερίδες για αυτόν τον λόγο. Τις αγόρασε και μετά αναζήτησε εμένα ως συντάκτη. Υπερήφανος για τον εγγονό, μου είπε ότι είχε τέσσερα χρόνια να τον δει. Τότε οι εφαρμογές βιντεοκλήσεων δεν ήταν διαδεδομένες. Οπότε τον έβλεπε μέσα από την ασπρόμαυρη φωτο της εφημερίδας. Τρελάθηκα. Εψαξα στο φιλμ, γιατι οι φωτογραφίες είχαν βγει με την παραδοσιακή διαδικασία, βρήκα την εκτυπωμένη έγχρωμη και το αρνητικό και του τα έδωσα. Έβαλε τα κλάματα, αντικρύζοντας έστω και έτσι, μέσα απο μια πρόσφατη φωτογραφία, τον εγγονό του. Τον χάιδευε στην έγχρωμη εικόνα. Εχουν περάσει πολλά χρόνια, αλλά η συγκεκριμένη στιγμή δεν βγαίνει από τη μνήμη. Είναι από τις πιο όμορφες που έχω ζήσει στη δημοσιογραφία». Βλέπετε, δεν είναι όλοι ΑΡΦ.
