Ο Παρασκευάς Άντζας που ήρθε στην Ξάνθη από τον Πανδραμαϊκό και μετά μετακόμισε στον Πειραιά, έπαιξε έως το καλοκαίρι του 2004 δανεικός από τον Ολυμπιακό στη Δόξα Δράμας. Προτίμησε τη Γ’ Εθνική από τους τίτλους και την Ευρώπη, ακόμα και το Euro της Πορτογαλίας. Ακολούθησε μία τριετία στην Ξάνθη.
Αυτή την ιστορία τη γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους ο Γιάννης Ματζουράκης και την περιέγραψε με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο στη Μαρία Καούκη και το Sport24:
«Το καλοκαίρι του 2004 τον είδα στη Δράμα. Είχε ένα πρόβλημα στο γόνατό του. Είχαμε πάει να παίξουμε με τον Πανδραμαϊκό αγώνα Κυπέλλου, εκεί. Είδα έναν γίγαντα να με πλησιάζει μετά το ματς. Ήταν ο Άντζας. Θυμάμαι ότι μου είχαν κάνει εντύπωση τα χέρια του. Πάνω στη χειραψία τον ρώτησα γιατί ήταν έτσι, σαν σκασμένα και γδαρμένα. Αν θυμάμαι καλά μού απάντησε ότι εκείνη την περίοδο έβαζε πλακάκια στο σπίτι του ή κάτι τέτοιο. Τόσο απλό και ταπεινό παιδί ήταν.
Του έβαλα ένα προβληματισμό. Του είπα ότι δεν είναι για τέτοιες δουλειές. “Αυτά είναι για τους μάστορες. Βούλη μου, δεν είσαι χτίστης, είσαι φτιαγμένος για να παίζεις ποδόσφαιρο”. Σ’ εκείνη την κουβέντα μού είπε ότι είχε μια πρόταση. Αν θυμάμαι καλά από τον Πανσερραϊκό και ότι σκεπτόταν να πάει. Του απάντησα: “Θέλω έναν Άντζα, ο οποίος θα έρθει στην Ξάνθη -όχι όμως με το μυαλό του να παίξει στην Ξάνθη- αλλά με το μυαλό του να επιστρέψει και πάλι στην Εθνική ομάδα και στον Ολυμπιακό. Εγώ θα σε περιμένω. Σκέψου το. Θα ενημερώσω και τον κ. Πανόπουλο”. Έτσι, επέστρεψε στην Ξάνθη τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς. “Η Ξάνθη ήταν γνώριμο περιβάλλον για εκείνον. Τον είχε φιλοξενήσει καλά και ήταν άνετα εκεί. Ένιωσε ασφαλής στην Ξάνθη, η οποία λειτουργούσε άψογα σε όλα τα επίπεδα και δεν είχε ας πούμε τον ”θόρυβο” των μεγάλων ομάδων της Αθήνας. Αυτή τη λέξη χρησιμοποιώ εγώ, ας πούμε: “ο θόρυβος”. Εκείνη τη στιγμή ο θόρυβος ήταν εμπόδιο”».
Ο Γιάννης Ματζουράκης δεν είχε πληροφορηθεί ότι ο Άντζας αντιμετώπιζε μια ανίατη ασθένεια.
«Δεν το ήξερα ότι το παιδί είχε πρόβλημα υγείας. Το πρωί του θανάτου του που με πήραν τηλέφωνο το έμαθα και κλονίστηκα. Τον είχα στην Ξάνθη από μικρό. Ήταν ένα εκπληκτικό παιδί. Δυο μέτρα παλικάρι. Γι’ αυτό του άλλαξα θέση στην Ξάνθη. Έπαιζε στα πλάγια και του είπα ότι είναι πολύ ψηλός, γι’ αυτό και θα τον βάλω στο κέντρο της άμυνας. Πολυθεσίτης παίκτης. Μπορούσε να παίξει με άνεση σε όλον τον άξονα.
Όλοι μας φταίμε για τον Βούλη. Όλοι -και εγώ- για το ένα λεπτό νωρίτερα που δεν του δώσαμε μια σωστή συμβουλή. Όλοι έπρεπε να ασχοληθούμε για να κάνει την καριέρα που του άξιζε. Λίγοι μπορούσαν και μπορούν να κάνουν τέτοια καριέρα. Έπρεπε να παίξει σ’ ένα από τα οκτώ καλύτερα κλαμπ της Ευρώπης με αυτό το ταλέντο και αυτό το ποδοσφαιρικό μυαλό. Άπλωνε το μυαλό του σε όλο το γήπεδο. Είχε απλή σκέψη και όλα τα προσόντα.
Τη φωνή του δεν την άκουγα αν δεν τον ρωτούσα κάτι ή αν δεν του μιλούσα εγώ πρώτος. Τον άκουγα μόνο όταν μου απαντούσε. Ήσυχος και συνεπής στην προπόνηση. Δεν προκαλούσε προβλήματα. Ήταν ο αθλητής που χρειάζεται κάθε προπονητής. Έκανε την προπόνηση του και τον έβλεπα να εκτελεί τα πάντα και να είναι προσεκτικός στις παρατηρήσεις μου. Πολύ πειθαρχημένος στη δουλειά του. Δεν ενοχλούσε κανέναν. Αθόρυβος γίγαντας με φοβερά προσόντα και συνέπεια.
Ήρεμος, άριστος τεχνίτης. Έκοβε, μοίραζε έφτιαχνε παιχνίδι και με πολύ καλή ταχύτητα για το ύψος του. Καλός στο ψηλό παιχνίδι και στο χαμηλό. Με παίκτες γύρω του είχε την ψυχραιμία να φέρει την μπάλα στο στήθος, να την κατεβάσει κάτω και να της δώσει προορισμό. Έχει παίξει, λίμπερο, αμυντικό χαφ, σε όλο τον κεντρικό άξονα. Όπου και να τον έβαζαν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις της θέσης. Τα είχε όλα και σταθερότητα. Μεγάλη προίκα είχε».
