Την… συνέντευξη της ζωής του παραχώρησε ο Ανέστης Δαλακούρας στον Παύλο Σαχτούρη και το VolleyLand, λίγες ημέρες μετά την ανακοινωση της απόφασής του να κρεμάσει τα παπουτσια του.
Ο Εβρίτης ακραίος άνοιξε την καρδιά του μέσω και ‘κάνει έκανε την αναδρομή της καριέρας του. Από την… αφετηρία στην Αλεξανδρούπολη, ως το φινάλε στον Πειραιά. Περιγράφει ιδιαίτερες στιγμές από την 20ετή πορεία του και αποκαλύπτει αυτό που δεν πέτυχε!
Μια ζωή μέσα στα γήπεδα. Από το… μακρινό 2006 ως το 2026 που «κρέμασε» τα παπούτσια του. Ο Ανέστης Δαλακούρας άρχισε να ασχολείται από πολύ μικρή ηλικία με το άθλημα. Ένα ταξίδι που άρχισε από την Αλεξανδρούπολη, είχε και άλλες… στάσεις στην Ελλάδα. Επίσης, την περιπέτεια του εξωτερικού σε τέσσερις διαφορετικές χώρες και το φινάλε στον Ολυμπιακό.
Αλλά εκεί ο Ανέστης έζησε μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της σταδιοδρομίας του. Καθώς πήρε το ευρωπαϊκό (Challenge Cup) στο ΣΕΦ, μπροστά σε περισσότερους από 10.000 φιλάθλους των «ερυθρολεύκων». Λίγο μετά την πιο δύσκολη απόφαση που πήρε, δηλαδή να αποχωρήσει από την ενεργό δράση, ανοίγει την καρδιά του μέσω του Volleyland.
Ειναι μια συνέντευξη που έχει τεράστιο ενδιαφέρον και συνοδευεται μΜε ξεχωριστές φωτογραφίες από τα παιδικά του χρόνια, μαζί με τον καλύτερό του φίλο, συμμαθητή και συναθλητή Ραφαήλ Κουμεντάκη, αλλά και τον αδερφό του Κώστα. Ο Ανέστης μίλησε για όλους και για όλα. Αποκάλυψε τί δεν πέτυχε στην καριέρα του και θα ήθελε να το είχε κάνει. Ανέλυσε το ρόλο του, ειδικά τα τελευταία χρόνια.
Μίλησε για τους προπονητές που «σημάδεψαν» την πορεία του, αλλά και για τους ανθρώπους που τον βοήθησαν να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Εξηγεί τί ακολουθεί από εδώ και πέρα και αποκαλύπτει αν το κεφάλαιο βόλεϊ έχει κλείσει οριστικά ή όχι για τον ίδιο… Αυτό, λοιπόν, είναι το last dance του αθλητή Ανέστη Δαλακούρα και το ThrakiSportS αναδημοσιεύει το πλήρες κείμενό της (ενώ μπορείτε να την διαβάσετε στην πρωτογενη της μορφη με ενα κλικ ΕΔΩ).
«Το φινάλε ήταν συνειδητή απόφαση…»
Πόσο δύσκολο ήταν να πάρεις αυτή την απόφαση; Κυρίως, να προετοιμάσεις τον εαυτό σου; Γιατί 20 χρόνια η ζωή σου και το βόλεϊ κινούνταν σε παράλληλους δρόμους;
Μέχρι τώρα η ζωή μου ήταν μόνο βόλεϊ… Είναι δύσκολο κομμάτι, αλλά παράλληλα συνειδητή απόφαση. Δεν αναγκάστηκα, επομένως το κάνει λίγο πιο… ωραίο. Αν έπρεπε να το κάνω, γιατί δεν βρήκα την ομάδα που ήθελα ή είχα έναν τραυματισμό θα ήταν αλλιώς… Θα είναι δύσκολο στο κομμάτι της παρέας, των αποδυτηρίων. Όμως κάποια στιγμή θα γίνονταν…
Ήταν κάτι που είχες καιρό στο μυαλό ή προέκυψε μετά από την επαγγελματική πρόταση που δέχθηκες;
Δεν το είχα σκεφτεί καθόλου για φέτος, στο τέλος της περιόδου. Αλλά ήρθε λόγω και της πρότασης που μου έγινε, να συνεργαστώ με ένα γυμναστήριο στο νότια προάστια. Δεν σκεφτόμουν, βέβαια, ότι θέλω να παίξω πολλά χρόνια ακόμα. Ίσως το έκανε και λίγο πιο εύκολο έτσι… Μπορώ να το περιγράψω ως ξαφνική απόφαση, ακόμα και για μένα. Σκεφτόμουν να αγωνιστώ ακόμα ένα-δύο χρόνια, ανάλογα με το πώς θα πήγαινε και μετά είχα ορισμένα πράγματα στο μυαλό μου. Όμως επειδή η πρόταση μου άρεσε, είχα συνεργαστεί ξανά μαζί τους, επέλεξα αυτό. Για να χτίσω κάτι καλό για το μέλλον μου, από νωρίς.
Με ποιον μοιράστηκες πρώτος αυτή τη σκέψη, πώς έφτασε το φινάλε της αθλητικής σου καριέρας στο βόλεϊ;
Πάντα, ο πρώτος με τον οποίο μοιράζομαι οτιδήποτε είναι ο αδερφός μου, ο Κώστας. Είχαμε συζητήσει για τη σκέψη μου, σε δύο χρόνια να σταματήσω… Όταν τον πήρα και του το είπα, η πρώτη του κουβέντα ήταν: «Είσαι σίγουρος; Μήπως να το σκεφτείς ξανά; Είναι καλά τα χρόνια, θα μπορούσες να κάνεις κάτι καλό». Αλλά ήταν ουσιαστικά και η πρώτη αντίδραση από όλους, όταν τους το είπα! Στο φινάλε όμως αυτό που άκουσα από όλους ήταν: «Αφού το θέλεις, κάνε το!»
Επίσης, όταν το είπες στους γονείς σου, άκουσες μια άλλη γνώμη; Δηλαδή γιατί σταματάς ή μην το κάνεις…
Η αρχή τους αντίδραση ήταν αντίστοιχη… «Σίγουρα; Δεν θέλεις να το σκεφτείς ξανά;» Ως γονείς, όμως, πάντα έχουν άγχος για το μέλλον των παιδιών. Ξέρουν πώς όσο μεγαλώνουμε, το βόλεϊ κάποια στιγμή σταματάει… Εντέλει μου είπαν «Ίσως είναι καλό για το μέλλον σου… Να βρεις κάτι σταθερό και να φτιάξεις το επόμενο… κεφάλαιο στη ζωή σου». Σίγουρα θα είναι λίγο δύσκολο και για εκείνους. Γιατί είχαν συνηθίσει το Σάββατο ή την Κυριακή να με βλέπουν να παίζω αγώνα με τον Ολυμπιακό, να διαβάζουν στα ΜΜΕ τί έκανα…. Τώρα θα τα βλέπουν αλλά δεν θα έχουν το ίδιο ενδιαφέρον!
Τώρα πλησιάζει καλοκαίρι. Νιώθεις έτοιμος για τον Αύγουστο; Όταν θα έρθει εκείνη η περίοδος, που άρχιζε η προετοιμασία, πώς θα είναι;
Σίγουρα θα φτάσει κάποια στιγμή εκείνη την εποχή που θα πω… Μακάρι να έπαιζα βόλεϊ. Να έκανα την πρωινή προπόνηση, να πήγαινα το απόγευμα στο γήπεδο για δύο ώρες. Αν η επιλογή μου, τελικά, είναι καλή ή κακή, αυτό θα φανεί σε βάθος χρόνου.
«Τα οφείλω όλα στους γονείς μου, για τις αρχές και τις αξίες που μου έδωσαν…»
Στην καριέρα σου, σε δύο ομάδες πέρασες το μεγαλύτερο διάστημα. Καταρχάς στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης και στο φινάλε στον Ολυμπιακό. Πόσο σημαντικό είναι για σένα πώς στην αποχαιρετιστήρια ανακοίνωση, οι «ερυθρόλευκοι» κάνουν ειδική μνεία στο ήθος και την αφοσίωσή σου; Όπως και ό,τι αφήνεις την παρακαταθήκη σου…
Τελειώνω την καριέρα μου σε μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός. Όταν, λοιπόν, ακούω καλά λόγια εμένα μου προκαλεί μεγάλη ικανοποίηση. Μεγαλύτερη από ό,τι πετύχαμε σε επίπεδο κατάκτησης στόχων και τίτλων. Γιατί εκτός από τα τρόπαια, εξίσου σημαντικό είναι και το πώς φεύγεις από μια ομάδα, αλλά και τί αφήνεις! Επομένως νιώθω χαρούμενος για την άριστη σχέση που έχω με τον σύλλογο. Βέβαια, όλα τα καλά που έχουν ειπωθεί για εμένα, τα οφείλω στους γονείς μου.
Με τις αξίες και τις αρχές που μου έδωσαν, με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Επομένως τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο, αλλά και ένα ευχαριστώ! Ήταν πάντα δίπλα μου, από το ξεκίνημα. Με βοήθησαν και με στήριξαν να κάνω αυτό που αγαπάω, να παίξω βόλεϊ! Ο πατέρας μου έχει κάνει, δεν ξέρω ακριβώς πόσα, «άπειρα» χιλιόμετρα για να με βλέπει. Αλλά και όταν ήμουν πιο μικρός να με πηγαίνει σε προπονήσεις και αγώνες. Η μητέρα μου φρόντιζε ώστε στην καθημερινότητά μου να μην μου λείπει τίποτα. Πάντα να είναι όλα έτοιμα για να είμαι απόλυτα συγκεντρωμένος στους στόχους μου. Πάντα σε αυτά τα 20 χρόνια είχα συνεχώς τη στήριξή τους και ένα ευχαριστώ είναι το ελάχιστο που μπορώ να πω!
«Ο Ραφαήλ είναι σαν αδερφός μου…»
Αφετηρία στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης, στις ακαδημίες. Από εκεί είσαι συνοδοιπόρος με τον Ραφαήλ Κουμεντάκης. Παιδικοί φίλοι, συμμαθητές, μαζί στο ξεκίνημα στο βόλεϊ. Όταν του ανακοίνωσες πώς «κρεμάς» τη φανέλα σου, πώς αντέδρασε;
Μπορώ να σου πω0 ότι στεναχωρήθηκε πιο πολύ από εμένα. Εξάλλου μαζί αρχίσαμε. Στο γυμνάσιο διασχίζαμε μαζί όλη την Αλεξανδρούπολη για να πάμε σχολείο, φροντιστήριο, γήπεδα, προπόνηση. Μαζί στις μικρές εθνικές ομάδες, στα πρώτα μας βήματα στον Εθνικό. Αν και χαθήκαμε για αρκετά χρόνια, εκείνος στην Ιταλία, εγώ στην Ελλάδα σε άλλες ομάδες, ξαναβρεθήκαμε στον Ολυμπιακό. Είμαι πολύ χαρούμενος που τελείωσα την καριέρα μου ως συμπαίκτης μαζί του και είχαμε μαζί μερικά χρόνια. Από παιδιά κάναμε καλή παρέα, ενώ είχαμε και οι δύο αγάπη για το βόλεϊ. Εξάλλου αυτά μένουν, οι παρέες. Από εκεί ξεκινούν όλα.
«Τρεις προπονητές με… σημάδεψαν – Τράβιτσα σημαίνει αρχηγός»
Ανέστη ποιος ήταν ο καλύτερος συμπαίκτης που είχες και ποιος σε δυσκόλεψε περισσότερο;
Πιο άνετα ένιωθα μέσα στο γήπεδο με τον Ραφαήλ και παίζαμε μαζί. Του είχα τεράστια εμπιστοσύνη. Γιατί είχαμε άριστη επικοινωνία και συνεννόηση, καταλάβαινε ο ένας τον άλλο. Συνεπώς είχαμε άψογη συνεργασία. Αυτός που μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση και σου έδειχνε πάντα εμπιστοσύνη και δύναμη ήταν ο Τράβιτσα. Από τους πιο ηγετικούς συμπαίκτες που είχα. Ήξερε πώς να κουμαντάρει την ομάδα, ακόμα και πότε να την «γκαζώσει» για να παίξει καλύτερα. Αλλά και πότε να την ηρεμήσει. Από τους καλύτερους συμπαίκτες. Πλέον στο μυαλό μου, όταν ακούω τη φράση αρχηγός σε μια ομάδα, σκέφτομαι ποιος μπορεί να κάνει ό,τι έκανε ο Τράβιτσα! Σπάνια βρίσκω κάποιους… Από την άλλη, δεν μπορώ να πω συγκεκριμένα κάποιον που με δυσκόλεψε παραπάνω…
Ο προπονητής που σε βοήθησε περισσότερο για να γίνεις καλύτερος;
Για την ακρίβεια είναι τρεις.. Καταρχάς ο Μάκης Δημητριάδης με τον οποίον ξεκίνησα να παίζω στις ακαδημίες του Εθνικού Αλεξανδρούπολης. Μετά ήταν ο Σάκης Μουστακίδης με τον οποίο πήρα τις ευκαιρίες και «στέριωσα» στην πρώτη ομάδα του Εθνικού. Αυτός που μου έχει κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ο Αλμπέρτο Τζουλιάνι. Έχω την καλύτερη εικόνα, από τον επαγγελματισμό του, από τον τρόπο που χειρίζονταν την ομάδα και τις διάφορες καταστάσεις. Ειδικότερα, από τον Δημητριάδη κρατάω το κομμάτι της πειθαρχίας γιατί ήμουν μικρός, άρα έπρεπε και εμένα και τα άλλα παιδιά να μας βάλει σε μια σειρά.
Μετά ο Μουστακίδης μου έμαθα πώς να χειρίζομαι καταστάσεις μέσα στο παιχνίδι, ενώ μου έδειξε πολλά για να βελτιωθώ τεχνικά. Τέλος ο Τζουλιάνι με έβαλε σε ένα στιλ παιχνιδιού που είχα πριν στις ομάδες που έπαιζα. Όταν ήρθε στον Ολυμπιακό, είχα συγκεκριμένο ρόλο. Με έκανε να το αντιληφθώ καλύτερα, πώς πρέπει να το κάνω πάντα καλά και να βελτιωθώ κι άλλο μέσα από την προπόνηση. Για να είμαι σε θέση πάντα να ανταποκριθώ. Κοινώς μου έδειξε έναν άλλο τρόπο αγωνιστικής προσέγγισης. Κι αν γυρίσει τελικά στον Ολυμπιακό θα ήθελα να τον δω και να μιλήσουμε.
«Ήθελα έναν τίτλο με τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης!»
Σίγουρα όταν ήσουν παιδί και άρχισες την ενασχόληση με το βόλεϊ, θα έκανες και εσύ τα όνειρά σου. Μετά από 20 χρόνια στα τάραφλεξ, με την καριέρα σου να ολοκληρώνεται, τα πραγματοποίησες; Ή έμεινε κάποιο ανεκπλήρωτο;
Σε τόσο μικρή ηλικία δεν είχα στο μυαλό μου τι μπορεί να καταφέρω. Όσο περνούσαν τα χρόνια, ένα όνειρο ήταν να αγωνιστώ σε διάφορες χώρες και το πραγματοποίησα. Αν και δεν κατάφερα να αγωνιστώ στην Ιταλία ή στην Πολωνία. Επίσης είναι πολύ σημαντικό ότι έπαιξα πέντε χρόνια και έκλεισα την καριέρα μου σε έναν σύλλογο όπως ο Ολυμπιακός! Μια τεράστια ομάδα, με πολλούς τίτλους και διεθνή αναγνώριση. Κι αυτό ήταν μέσα στα όνειρά μου, να κλείσω την καριέρα μου σε μια σπουδαία ομάδα.
Έχεις στο μυαλό σου και κάποιον αγώνα που θα ήθελες να ξαναπαίξεις; Είτε για να το ξαναζήσεις, είτε γιατί δεν πήγε καλά και θα ήθελες μια ακόμα ευκαιρία;
Όχι έναν συγκεκριμένα αγώνα. Αλλά θα ήθελα, αν μπορούσα, να είχα κατακτήσει έναν τίτλο με τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης. Μια πρώτη θέση. Γιατί με αυτή την ομάδα είμαι συνδεδεμένος πολύ στενά.
Τα τελευταία χρόνια ο Εθνικός έχει ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ. Τι πρέπει να γίνει για να επιστρέψει εκεί που του αρμόζει; Διότι είναι ένα ιστορικό σωματείο, με παράδοση στο βόλεϊ…
Δυστυχώς νομίζω πώς η Αλεξανδρούπολη την έχει «πατήσει» όπως και πολλές πόλεις στην Περιφέρεια, στην επαρχία. Οι ακαδημίες όσο περνούν τα χρόνια όλο και λιγοστεύουν. Φαίνεται πώς το μπάσκετ έχει κερδίσει περισσότερα παιδιά, ειδικά με τις επιτυχίες των τελευταίων ετών. Επίσης το βόλεϊ δεν έχει αντίστοιχη προβολή συνολικά! Όπως η Αλεξανδρούπολη έτσι και η Ορεστιάδα ήταν παραδοσιακές περιοχές για την ανάπτυξη του βόλεϊ.
Αλλά πλέον δεν πηγαίνουν παιδιά στις υποδομές. Τώρα τα παιδιά είναι ελάχιστα, ενώ όταν ήμασταν εμείς υπήρχαν στην ακαδημία δύο και τρεις ομάδες. Οι παράγοντες πρέπει να το ξαναφτιάξουν, να ασχοληθούν προπονητές και παλαιοί παίκτες. Να ξεκινήσουν από τα σχολεία, να βρουν και να μαζέψουν παιδιά, για να εκκινήσει ξανά αυτή η παραγωγική διαδικασία. Έτσι είχε γίνει και με μας. Μας βρήκαν στα σχολεία και μας έβαλαν μέσα στο άθλημα. Και πρέπει να αλλάξει γιατί είναι πολύ στενάχωρο ό,τι συμβαίνει τώρα.
«Το Challenge Cup και το Παγκόσμιο των Παίδων…»
Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή σε αυτή την 20ετία που έπαιξες βόλεϊ; Υπάρχει κάποια που σε έχει στιγματίσει θετικά και δεν θα την ξεχάσεις ποτέ;
Σίγουρα ήταν ξεχωριστή η κατάκτηση του Challenge Cup. Ειδικότερα από τη στιγμή που έγινε στο ΣΕΦ, με πολλούς χιλιάδες φιλάθλους στις εξέδρες. Δεν παίξαμε άλλο ματς εκεί, με αυτές τις συνθήκες. Επομένως κατέχει ιδιαίτερη θέση στο μυαλό μου. Όπως και το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2011 με την εθνική Παίδων στην Αργεντινή. Πήγαμε Βραζιλία για προετοιμασία και μετά Αργεντινή για το τουρνουά. Ήταν από τις στιγμές που πίστεψα πώς μπορώ να καταφέρω κάτι καλό. Ήταν ένα έναυσμα για να αφοσιωθώ περισσότερο στο άθλημα.
Πόσο σε «σημάδεψε» στην καριέρα σου ο Νίκος Σαμαράς; Καθώς τον γνώρισες στην αρχή σου… Τί κράτησες από την συνύπαρξη μαζί του; Και τί θα μπορούσε να προσφέρει στο άθλημα, αν δεν έφευγε από τη ζωή τόσο νωρίς;
Ήταν απόλυτα επαγγελματίας, ειδικά σε άλλες εποχές. Συνυπήρξαμε τα χρόνια που ήταν προς τη δύση της καριέρας του. Μέσα στη γήπεδο ήταν πάντα απόλυτα προσηλωμένος. Ακόμα και σε κάθε ενέργεια, σε κάθε στιγμή. Καθημερινά στην προπόνηση. Δεν το συναντάς αυτό εύκολα σε ομάδα όπως είναι ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης. Γιατί εκείνα τα χρόνια η ομάδα πάλευε για να μείνει στην κατηγορία. Με την προσωπικότητα και το κύρος του μπορούσε να δώσει πάρα πολλά στο άθλημα. Δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς και δεν μπόρεσε να αφήσει ακόμα πιο πολλά στο άθλημα που αγαπούσε!
«Ήξερα το ρόλο μου και τι έπρεπε να κάνω…»
Στην καριέρα σου, ειδικά τα τελευταία χρόνια, ήσουν game changer. Πώς ένιωθες με αυτό τον «τίτλο»; Αποτέλεσε για εσένα κάτι το ξεχωριστό;
Με χαροποιούσε ιδιαίτερα αυτό. Γιατί ήξερα πως αν έχω καλή απόδοση ερχόμενος από τον πάγκο, έτσι θα μπορούσα να στεριώσω σε μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός. Επίσης έμεινα 5 χρόνια στην ομάδα, άρα έκανα καλά αυτή τη δουλειά και νιώθω ικανοποίηση που είχα αυτό τον ρόλο. Γιατί ήταν πολύ σημαντικός για μια ομάδα. Αυτός ο ρόλος σου δίνει μια… ελευθερία. Γιατί έρχεσαι από τον πάγκο όταν δεν πηγαίνουν καλά τα πράγματα. Επομένως το μόνο που μπορείς να καταφέρεις, είναι να βελτιώσεις την κατάσταση. Αλλιώς θα συνεχίσει να μην κυλάει καλά το πράγμα… Άρα έρχεσαι από τον πάγκο, για να αποφορτίσεις λίγο τους συμπαίκτες σου, να τους δώσεις ενέργεια. Να δώσεις το κάτι παραπάνω με ατομικές ενέργειες, ώστε να ξαναβάλεις την ομάδα στο παιχνίδι. Να δώσεις την απαραίτητη ώθηση στους συμπαίκτες σου ότι μπορείτε να γυρίσετε το ματς.
Ο τελευταίος τίτλος στην καριέρα σου ήταν το Σούπερ Καπ στο Μαρκόπουλο, κόντρα στον Παναθηναϊκό. Ήρθες από τον πάγκο και έκανες τη διαφορά. Αν κάνεις μια αναδρομή στην καριέρα σου, μετρά για εσένα πώς αυτό έγινε πολλές φορές, ειδικά σε ματς που έκριναν τίτλους;
Πάντα, όταν έμπαινα στο ματς από τον πάγκο, ήθελα να ήμουν εκείνος που άλλαζε την κατάσταση. Ειδικά σε ματς που έκριναν τίτλους. Επομένως ούτε εκείνον τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό θα ξεχάσω. Έπαιξα σε μεγάλο μέρους του. Καταφέραμε και νικήσαμε. Όταν παίρνεις τίτλο και συμβάλεις και εσύ ενεργά, η χαρά είναι διπλή.
«Μου έμεινε πικρία που δεν μπόρεσα να αγωνιστώ στους περσινούς τελικούς…»
Την περσινή σεζόν (2024-25) στη σειρά των τελικών με τον Παναθηναϊκό έλειψες λόγω τραυματισμού. Η πλειοψηφία αναφέρει πώς αν ήσουν εκεί, ίσως να είχε άλλη εξέλιξη η σειρά. Αν ήσουν καλά, θεωρείς ότι θα βοηθούσες για να έχουν άλλη τροπή αυτά τα ματς;
Το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Ειδικά όταν ήμουν τραυματίας και έβλεπα τα ματς απέξω. Κι έλεγα γιατί να μην μπορώ να παίξω; Ήταν και ένας τραυματισμός περίεργος, υπό την έννοια πώς άργησα πολύ να επανέλθω 100%! Ευτυχώς επέστρεψα. Αλλά ήμουν πολύ αγχωμένος όσο το περνούσα αυτό, γιατί δεν μου είχε συμβεί πιο πριν κάτι αντίστοιχο. Πιστεύω πώς θα μπορούσα να δώσω κάτι διαφορετικό στην ομάδα. Να είχαμε κάνει καταρχάς μια νίκη και μετά όλα ήταν πιθανά. Δεν έχει βγει από το μυαλό μου. Αν ήμουν καλά, θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει ένα ακόμα πρωτάθλημα; Μου έχει μείνει πικρία και στεναχώρια που δεν μπόρεσα να βοηθήσω.
«Ίσως να είχα πάει νωρίτερα σε μια μεγάλη ομάδα…»
Αν γύριζες το χρόνο πίσω, μέσα σε αυτήν την 20ετία, θα έκανες κάτι διαφορετικό; Θα έπαιρνες μια άλλη απόφαση;
Είναι αλήθεια ότι ήθελα από νεαρός να πάω σε μια μεγάλη ομάδα. Το 2018 έφτασα κοντά στον Παναθηναϊκό, αλλά δεν έγινε. Όμως όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν… Έτσι, όμως, όπως κατέληξε η καριέρα μου με τον Ολυμπιακό ήταν ιδανικά. Αν και στο παρελθόν είχε γίνει μια συζήτηση για να πάω πιο πριν. Λοιπόν, αν ήξερα πώς θα ήταν αυτή η πορεία, θα αποφάσιζα να πάω πιο νωρίς στο «Μελίνα Μερκούρη». Είναι ένα μεγάλο κλαμπ, παρέχει τα πάντα στους αθλητές του. Θα είχα άλλο ρόλο κι αυτό θα ήταν ωραίο. Πριν έρθω στον Ολυμπιακό έπαιζα σε όλες τις ομάδες που ήμουν. Δεν μετανιώνω που ήρθα, τελικά, πιο αργά. Ούτε για τον ρόλο που είχα! Νομίζω πώς αν γύριζα το χρόνο πίσω, ίσως να έκανα αυτό το βήμα νωρίτερα.
Κατέκτησες όλους τους τίτλους στην Ελλάδα και έναν ευρωπαϊκό….
Σίγουρα οι τίτλοι δίνουν αξία, αλλά δεν είναι το μόνο… Υπάρχουν αθλητές που ήταν εξαιρετικοί, μα δεν κατέκτησαν κάποιον τίτλο! Μετά από χρόνια, όταν θα κοιτάω πίσω και θα λέω στον εαυτό μου, έπαιξα στον Ολυμπιακό και κατέκτησα αυτά τα τρόπαια, το πρόσημο της καριέρας μου είναι θετικό. Εξάλλου κι εγώ έτσι νιώθω…
Στην τελική, τί κρατάς από τα 20 χρόνια μέσα στα γήπεδα;
Κρατάω πρωτίστως τα καλά λόγια που έχω ακούσει, ειδικά για τον χαρακτήρα μου. Ίσως αυτός ο χαρακτήρας του καλού παιδιού να μην κάνει μερικές φορές καλό στον αθλητή του επαγγελματικού αθλητισμού. Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, αυτό κρατάω. Εξάλλου, αυτό που έδειχνα, αυτό είμαι. Δεν προσποιήθηκα ποτέ και για τίποτε! Αυτό που θα κρατήσω από τον αθλητισμό είναι πώς παίρνεις μαθήματα ζωής. Δηλαδή πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για αυτό που θες. Στην προπόνηση, στον αγώνα έδινα πάντα όλα όσα μπορούσα. Είναι κάτι που μου έμαθε το βόλεϊ. Αλλά και ο επαγγελματικός αθλητισμός. Μου το έμαθαν οι δύσκολες καταστάσεις μέσα από τις ομάδες που βρισκόμουν. Μόνο με σκληρή δουλειά και αφοσίωση μπορείς να ξεφύγεις και να πετύχεις κάτι καλύτερο. Νομίζω ότι αυτό θέλω να συνεχίσω να το έχω και στην υπόλοιπη ζωή μου.
«Η επικείμενη επιστροφή του Τζουλιάνι θα έχει αποτέλεσμα…»
Ήσουν μια πενταετία στον Ολυμπιακό. Η σεζόν 2025-26 δεν είχε καλό φινάλε. Επομένως ήταν λογικό να υπάρξουν οι ριζικές αλλαγές στο ρόστερ. Πώς περιμένεις να τα πάει ο Ολυμπιακός τη νέα αγωνιστική περίοδο;
Η περσινή σεζόν ήταν από τις πιο δύσκολες του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια. Όσα χρόνια ήμουν στην ομάδα ήταν η πιο δύσκολη! Λογικό για μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός, μετά από μια τέτοια σεζόν, να κάνει ριζικές αλλαγές. Το περίμενα. Η επικείμενη επιστροφή του Τζουλιάνι είναι πολύ καλή για την ομάδα. Ξέρει να «χτίζει» ομάδες, να τις διαχειρίζεται, να παίρνει αποτελέσματα. Θα είναι πάλι ο Ολυμπιακός διεκδικητής όλων των τίτλων. Ο Ιταλός είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για αυτή τη δουλειά. Όλοι στο σύλλογο το αντιλαμβάνονται και έκαναν τις κατάλληλες κινήσεις για να τον φέρουν πίσω. Ωθεί όλους να δουλέψουν με απόλυτο επαγγελματισμό, με αφοσίωση σε ό,τι κάνουν. Με τον τρόπο του, τους «πιέζει» για να πετύχουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Εκτιμώ πώς θα τα καταφέρει ξανά.
«Αποτέλεσμα ατομικής δουλειάς οι επιτυχίες της εθνικής ομάδας»
Έχεις αγωνιστεί αρκετά με την εθνική ομάδα. Τα τελευταία χρόνια η εθνική Ανδρών έχει κάνει σημαντικά βήματα. Όμως τι πρέπει να αλλάξει περαιτέρω για να μπορέσουμε να διατηρηθούμε εκεί;
Οι επιτυχίες των τελευταίων ετών είναι περισσότερο αποτέλεσμα ατομικής δουλειάς. Παρά μιας οργανωμένης προσπάθειας. Εξάλλου τα τελευταία χρόνια η Εθνική κατεβαίνει σε περισσότερες διοργανώσεις. Πιο παλιά, ένα καλοκαίρι, μπορεί να μην είχε η Εθνική καμία διοργάνωση να συμμετάσχει ή μία. Όταν αφήνεις τόσο καιρό την εθνική ομάδα δεν βοηθά… Γιατί πρέπει να έχει ο αθλητής χρόνο για τον εαυτό του, ώστε να δουλέψει ατομικά. Η εθνική ομάδα πρέπει να μαζεύεται ένα διάστημα, να διατηρεί τους διεθνείς σε καλή κατάσταση. Να τους βελτιώνει αν δεν έχει επίσημες υποχρεώσεις. Αλλά και να έχει αγώνες, γιατί μέσα από αυτούς και την ομαδική προσπάθεια, θα έρθει η περαιτέρω βελτίωση.
«Επέλεξα κάτι διαφορετικό, αλλά στο μέλλον ποτέ δεν ξέρεις…»
Μετά από μια 20ετία στα τάραφλεξ, το βόλεϊ τι ρόλο είχε στη ζωή σου; Αλλά και τι θα έχει από… αύριο;
Μέχρι τώρα το βόλεϊ ήταν η ζωή μου. Αυτό έκανα, δεν υπήρχε κάτι άλλο! Εκτός από τις σπουδές μου, όλα τα άλλα είχαν να κάνουν με το βόλεϊ. Από εδώ και πέρα θα είναι μια πολύ καλή ανάμνηση. Δεν θα φύγω από το χώρο, αλλά προς το παρόν θα είμαι θεατής. Το άθλημα μου αρέσει, το αγαπάω, δεν κόβεται… Πλέον, όμως, με νέο ρόλο. Από την κερκίδα. Ωστόσο όταν θα είμαι εκεί, θα σκέφτομαι… Αν μπορούσα να μπω μέσα, ίσως να έκανα κάτι διαφορετικά. Από την άλλη, όταν βλέπω τον αδερφό μου ή φίλους, έχω άγχος. Θέλω να κάνουν σωστές ενέργειες, να κυλήσει καλά ο εκάστοτε αγώνας. Οπότε δεν θα το απολαμβάνω ιδιαίτερα.
Και τώρα μια νέα… σελίδα, το επόμενο βήμα στη ζωή σου. Κάτι που έχει σχέση με τις σπουδές του στα ΤΕΦΑΑ…
Θα κινηθώ σε έναν τομέα που μου κίνησε το ενδιαφέρον όλα αυτά τα χρόνια. Μέσα στον επαγγελματικό αθλητισμό υπάρχουν τραυματισμοί, είτε είναι επιπόλαιοι, είτε σοβαροί. Έτσι οι αθλητές πρέπει να κάνουν σωστή αποκατάσταση για να επανέλθουν όπως πρέπει. Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον, ασχολήθηκα και διάβασα πάνω σε αυτόν τον τομέα. Μου δίνεται μια ευκαιρία να μπω στο χώρο, με μια τέτοια δουλειά, να δουλέψω σε ένα γυμναστήριο πάνω σε αυτό το αντικείμενο. Επομένως το θεωρώ πολύ σημαντικό για μένα. Για να «χτίσω» το μέλλον μου και τη ζωή μου από εδώ και πέρα… Ήθελα να ασχοληθώ και έτσι πήρα αυτή τη μεγάλη απόφαση. Αν δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα, δεν θα είχα σκεφτεί έτσι…
Και για το φινάλε… Το κεφάλαιο βόλεϊ έχει κλείσει για εσένα ή υπάρχει περίπτωση στο μέλλον να ασχοληθείς ξανά από ένα άλλο πόστο;
Προς το παρόν στα πλάνα μου δεν έχω να ασχοληθώ ξανά με το βόλεϊ. Κλείνει ένας κύκλος μετά από πολλά χρόνια. Στο μέλλον δεν θα απέκλεια να ασχοληθώ σαν γυμναστής φυσικής κατάστασης σε κάποια ομάδα. Η μόνη περίπτωση που θα μπορούσα να ασχοληθώ με την προπονητική θα ήταν με τις ακαδημίες. Κάτι που θα μου άρεσε…
Να μπορέσω να διδάξω κάποια πράγματα, σωστά πράγματα θεωρώ, για τα παιδιά. Οπότε αυτοί είναι οι δύο ρόλοι. Είτε γυμναστής ή προπονητής ακαδημιών… Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο… Να μπορέσεις να τα τιθασεύσεις… Αλλά αν καταφέρεις να κερδίσει τα παιδιά, εκεί μπορεί να δεις τη μεγαλύτερη εξέλιξη και να πάρεις τη μεγαλύτερη επιβράβευση…
