«Από τον Δομάζο δεν μπορούσες να πάρεις τη φανέλα με το 10! Στην Εθνική φόραγα το 8». Με αυτον τον τίτλο διαφημίζεται από τον Θέμη Σινάνοφλου μίνι συνέντευξη που του παραχώρησε ο τεράστιος Γιώργος Κουδας και φιλοξενείται στο “Φως”.
Το 10άρι του ΠΑΟΚ, που όπως έχει γράψει το ThrakiSportS έλκει την καταγωγή του (και) από την Σταυρούπολη Ξάνθης, έχει παραδεχθεί ότι παρόλο που αρκετοί εκτιμούσαν ότι ο ίδιος ήταν ίσως μεγαλύτερο ταλέντο από τον Δομάζο, δεν έφτασε ποτέ στο επίπεδό του.
«Δεν είναι τυχαίο που τον αποκαλούσαν έτσι, ήταν όντως στρατηγός, αλλά για εμένα ήταν και ένας αγαπητός φίλος, συμπαίκτης, και αντίπαλος για 1,5 ώρα. Αυτό που θυμάμαι, ήταν ότι παίζαμε έναν αγώνα Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ, και όταν τελείωσε, μετά πήγαμε να ακούσουμε την Βίκυ Μοσχολιού, εκείνα τα χρόνια», θυμήθηκε επίσης ο Κούδας με δηλώσεις του την Παρασκευη στο enikos του (Εβριτη) Νικου Χατζηνικολάου.
Ο Γιώργος Κούδας μιλώντας στην Κωνσταντίνα Χαϊνά δήλωσε «ευτυχισμένος» που είχε την ευκαιρία να γνωρίσει όλους τους παλαίμαχους ποδοσφαιριστές, όταν εκείνος ξεκίνησε να παίζει στην Εθνική. «Με είχαν σαν παιδί τους. Μου έλεγαν πράγματα χωρίς να υπάρχει η αντιπαλότητα. Και ο Μίμης, και ο Καμάρας, ο Αντωνιάδης, όλοι τους μου δίνανε στοιχεία για να γίνω πρώτα άνθρωπος και μετά ποδοσφαιριστής».
Με τον αριθμό «10» στη φανέλα, ο Δομαζος αγωνίστηκε σε 502 αγώνες πρωταθλήματος, κατακτώντας συνολικά 13 τίτλους και κρατώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού για περίπου 15 χρόνια. Την φανέλα με τον αριθμο 10 του την παραχωρησε και ο Μιμης Παπαϊωάννου όταν πήγε για εναμισι χρονο ο Δομάζος την ΑΕΚ αλλα και ο ίδιος ο Κουδας, όταν έπαιζαν στην Εθνικη.
«Το “δεκάρι” δεν έφευγε από τον Μίμη. Εγώ τότε έπαιζα είτε 8αρι είτε 7αρι. Εκείνα τα χρόνια, τουλάχιστον στην Ελλάδα, το «10» το παίρνανε παίκτες που ήταν δημιουργοί στο παιχνίδι. Ο Δομάζος ήθελε την μπάλα, για να δώσει πάσα στον Αντωνιάδη, και να σκοράρει. Για αυτό λένε, ο “ψηλός και ο κοντός”», είπε ο “Μεγαλεξανδρος” Κουδας.
Όπως λέει ο Κούδας, με τον Μίμη Δομάζο αλλά και με τους υπόλοιπους παλαίμαχους ποδοσφαιριστές, δεν έχασε ποτέ επαφή, από τη στιγμή της γνωριμίας τους. «Τα λέγαμε όταν συναντιόμασταν στα παιχνίδια, όπως και με όλους. Δεν θα επέτρεπα να χαθούμε με κανένα από τα παιδιά από την δική μου ηλικία. Σίγουρα, η απώλειά του, είναι μεγάλη και έχουμε πολλά να θυμόμαστε από τον ίδιο».
